Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Δίαιτα

Να που ξαναγράφω μετά από τόσο καιρό. Δεν θα πω γιατί, ίσως δεν ξέρω καν. Αυτό που ξέρω είναι ότι από τότε μέχρι σήμερα μεσολάβησε μια περίοδος της ζωής μου που με συμπλήρωσε, με γέμισε εμπειρίες, με άλλαξε (;) -τολμώ να πω- λιγάκι...
Kαι να που έφτασε σχεδόν καλοκαίρι, Ιούνιος, και με έχει πιάσει μια μελαγχολία... Γιατί να εξαφανίζονται κάποια άτομα από τη ζωή μας; Έτσι, χωρίς λόγο, απότομα, επίπονα. Άτομα που αγαπάμε, που έχουμε μάθει να ζούμε (έστω και νοερά) δίπλα τους, που μοιραζόμαστε μαζί τους στιγμές από τη ζωή μας, που χωρίς αυτά κάτι μας εμποδίζει  να αισθανόμαστε πλήρεις.
Είπα πριν ''χωρίς λόγο''. Γίνεται κάτι χωρίς λόγο; Εννοώ, χωρίς να έχουμε κάνει κάτι εμείς πριν; Kάνω μια ενδοσκόπηση. ''Δεν μπορεί, κάτι θα έκανα...'' Αυτό που πονάει πιο πολύ είναι ότι αν τους αναζητήσεις, θα ανταποκριθούν. Παγερά μεν, αλλά θα ανταποκριθούν. (Επιβεβαίωση του ότι τους είναι εντελώς αδιάφορο να σε αναζητήσουν πρώτοι). Και εκεί έρχονται αμέσως και άλλες σκέψεις: Δεν είναι χειρότερο να έχεις και παράλληλα να μην έχεις κάποια άτομα κοντά σου; '' 'Ολα ή τίποτα'' έρχεται εγωιστικά μια φράση μέσα μου. Δεν μπορώ. Μου είναι δύσκολο να πω πως με κάποια άτομα απλά τελείωσα. Ότι -ίσως- να μην τα ξαναδώ (εκτός και ΑΝ η ''μοίρα'' τους φέρει την ίδια στιγμή, δίπλα μου, να χαζεύουν την ίδια βιτρίνα παπουτσιών).
Ζηλεύω αυτούς που μπορούν να το κάνουν. Να βάλουν ένα Χ και να σβήσουν αυτόματα ονόματα και αναμνήσεις. Μακάρι να μπορούσα να το κάνω. Mακάρι; Δεν είμαι βέβαιη αν το εύχομαι με σιγουριά. Προσπαθώ και πάλι να σκεφτώ τι έκανα λάθος. Μάταιο. Μήπως τελικά δεν γίνονται όλα για κάποιο λόγο; Για άλλη μια φορά με πιάνω αναποφάσιστη στο τι πρεσβέυω. Μάλλον δεν άλλαξα αρκετά...
Καλημέρα. http://www.youtube.com/watch?v=f4dzzv81X9w

---> Δίαιτα: Λυπάμαι. Το ζαχαροπλαστείο μας θα παραμείνει κλειστό μέχρι νεοτέρας. Χωρίς ζάχαρη για λίγο καιρό. (Ή αν θέλετε, χρησιμοποιήστε ασπαρτάμη. Βολικό υποκατάστατο.)